اصلا دلیل خلق تماشای فاطمه ست

باشد به زیر سایه ی مهرش تمام خلق ….

هر ذره ای که زیر قدم های فاطمه ست ……

هاجر که زمزم از قدم کودکش شکفت

در آرزوی بوسه ای از پای فاطمه ست

عیسی که مرده از نفسش جان گرفته بود

در آرزوی فیض نفس های فاطمه ست

موسی که با عصاش دل بحر می شکافت

بی بادبان فتاده به دریای فاطمه ست

او زن بود ولی به خداوند تا ابد

مردانگی خلاصه ی معنای فاطمه ست

اما به جز علی که سزاوار مدح اوست ؟

آری فقط علی ست که همتای فاطمه ست

رخسار نیلی و قد خمِ بازوی کبد این ها همه نشان از تولای فاطمه ست

یکی از روشهای تربیتی آن حضرت نوع دوستی بود . فاطمه (س) گردنبندش را به فقرا ایثار کرد و آنان را مورد نوازش قرار داد و از پول آنها پارچه هایی خریداری نمود و برای بی لباسها لباس مناسب تهیه گردد … و پرده های خانه اش را در اختیار پیامبر خدا (ص) قرار داد و با آن عریانها را پوشاند و حدیث « فاطمه بضعه منی» در حق آن حضرت صادر شد . [1]

آن حضرت نه تنها در مسائل اقتصادی و رفع مشکلات روزمره مردم پیشگام بود حتی از نظر اخلاقی و عواطف انسانی و ارشاد و هدایت مردم نیز به کمک آنان می شتافت و مصالح مردم را پی گیری و در حقشان دعا می فرمود و از این طریق فرزندان خویش را به چنین عواطف اسلامی و انسان ساز پرورش می داد . 

غرض از بیان شمه ای از دریای فضایل یادآوری و یاد سپاری الگوهای عملی و انسان سازی است که تنها به وسیله رهنمودها و منش ایشان است که می توان نردبان ترقی و کمال را تا رسیدن به بی نهایت طی نمود .

[1] . بحار الانوار ، ج41 ، ص34 ، ح6 .

در شکل گیری شخصیت یک انسان سه عامل مهم نقش اساسی دارد : وراثت ، تربیت ، مربی بسیار حائز اهمیت می باشد . اگر چه فرزندان فاطمه (س) ذاتا بچه های پاک و ساخته شده ای بودند ، ولی هر انسانی هر قدر هم دارای کمالات باشد اخلاق و رفتار مربی در ساختار فکری و فرهنگی …. او مؤثر است . آن حضرت با مدیریت صحیح و با به کار بستن ویژگیهای تربیتی توانست فرزندانی به جامعه اسلامی تحویل دهد که هر کدام منشأ آثار خیر و پیشرفت دین و احکام الهی و عملا الگوهای شرف ، مقاومت ، بخشش ، شهادت و .. باشد .

[1] . سفینه البحار ، ج2 ، ص684 .

حیاء نیرویی درونی است که انسان را از کارهای ناروا باز می دارد . حضرت فاطمه (س) بسیار پاکدامن و عفیف بود و در طول زندگی خویش -خواه در خانه پدر و یا خانه امیر المؤمنین(ع) - تجسم حیاء به حساب می آمد . در سخنان آن حضرت آمده است که :« زن نیکو و شایسته زنی است که خود را از مردهای بیگانه دور داشته و از دیدن نامحرم و همچنین از منظر دید آنان در امان باشد . »[1] و از این لحاظ است آنگاه که حضرت زهرا (س) در محضر رسول خدا(س) نشسته بودند هنگامی که مرد نابینایی اجازه ورود خواست آن حضرت اتاق پذیرایی را ترک کردند و به اندرون رفتند ، آنگاه که پیامبر (س) بعد از رفتن آن شخص علت را جویا را شدند که او نابینا بود و تو را نمی دید ، چرا رفتی ؟ فاطمه (س) جواب دادند اگر او مرا نمی بیند ، من وی را می دیدم . علاوه بر این اگر او چشم ندارد مرا ببیند از طریق حس بویایی (عطری که زده ام) استشمام می کند به حضور من پی ببرد . پیامبر (ص) چون سخن آن حضرت را شنید فرمود : « من شهادت می دهم که تو پاره تن من هستی. »

[1] . وسایل الشیعه ، ج14 ، ص172 ، ح3 .

تو رخشنده بودی و درخشنده ، چهره ات روشن بود و منور پس نامیده شدی زهرا . تابان بودی از معرفت گوهری تابناک . نور هلال ماه گم می شد در انوار قدسی و ملکوتی تو .

راضیه مرضیه تورا سزاوار است که هر مصیبت و سختی را به جان خریدار بودی . تحمل از تو آموخت رسم شکیبایی را .

مبارکه شدی که تو برکتی و مایه ی برکت . فایده ثابتی به دوران . خیری الهی هستی بدون شمارش و حساب زیاتی زایل نشدنی .

طاهره ای پاک و مطهر ، آلودگی از تو گریزان ، روحی پاکیزه در مالبدی پاکتر . رجس و پلیدی تو را و اهل بیت تو را نشاید . اطهره ای منیره ای .

اما بر وفق مشیت الهی از پیامبر اسلام(ص) دختری ماند و این دختر با گفتار خود ، سر سخن پدر و رمز اشارت های قرآن را بدان خود خواهان نمایاند که « إنَّ شانئکَ هو الابتَر»